8 Μαρτίου, η ημέρα της γυναίκας


Η 8η Μαρτίου, καθιερώθηκε ως «Ημέρα της Γυναίκας», προκειμένου να μας υπενθυμίζει ότι, οι γυναίκες πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες, σε όλους τους τομείς.


Η εν λόγω ημερομηνία ορίστηκε σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας, η οποία έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857, από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, που διαδήλωσαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.


Ήταν μία από τις πρώτες κινήσεις διεκδίκησης δικαιωμάτων από γυναίκες.

Στην Ελλάδα οι γυναίκες από τα παλαιότερα χρόνια, αποτελούσαν το στήριγμα της ελληνικής οικογένειας. Τον τελευταίο όμως αιώνα κατέκτησαν νομική ισότητα, διότι σταδιακά άλλαξαν τα παραδοσιακά πρότυπα των ρόλων και σιγά σιγά άρχισαν να εντάσσονται σε τομείς και θέσεις που επικρατούσε η ανδρική παρουσία.


Το 1975, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ.2, του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι "οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι απέναντι στο Νόμο και έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις", κατοχυρώθηκε η αρχή της ισότητας των δύο φύλων.

Το 1983 με το Νόμο 1329, εκσυγχρονίστηκε το Οικογενειακό Δίκαιο και προσαρμόστηκε στη συνταγματική επιταγή της αρχής της ισότητας των δύο φύλων.


Παρά όμως την ισχύουσα νομοθεσία και τη λήψη πολλών, υπέρ των γυναικών, μέτρων, η ουσιαστική υλοποίηση της ισότητας δεν έχει ακόμη στο σύνολό της, επιτευχθεί.

Τα στατιστικά σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου, αποδεικνύουν ότι ναι μεν είναι βελτιωμένοι οι δείκτες σε σχέση με το παρελθόν, σε καμία όμως ακόμη περίπτωση δεν έχουν γίνει ικανοποιητικοί, διότι υπάρχουν πολλές ανισότητες στην καθημερινή ζωή και κατά κάποιον έμμεσο τρόπο εξακολουθεί να υφίσταται η αντίληψη ότι άντρες και γυναίκες δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα στην πράξη.


Αισθητή επίσης είναι η διαφορά στον χώρο εργασίας, ως προς τις αμοιβές των γυναικών και των αντρών, όπως επίσης και ως προς τις πιθανότητες επαγγελματικής εξέλιξης και αξιοποίησης τους, οι οποίες ακόμη και σήμερα είναι υπέρ των αντρών.

Ο βασικός λόγος – «αιτιολογία», μη προώθησής τους, είναι η μητρότητα που βέβαια στην πραγματικότητα δεν ευσταθεί, διότι ως γεγονός, αυτό καθ’ αυτό, δεν μπορεί να απομειώσει, ούτε το μορφωτικό επίπεδο των γυναικών, ούτε τη γενικότερη προσφορά και ικανότητά τους στο χώρο εργασίας τους.


Ακόμα και στα χρόνια της κρίσης που διένυσε η πατρίδα μας, οι γυναίκες εργαζόμενοι επλήγησαν περισσότερο, διότι κυρίως οι άντρες ήταν και είναι τοποθετημένοι σε θέσεις ευθύνης, με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό γυναικών που απασχολούνταν σε επισφαλείς συνθήκες εργασίας να δεχθεί μεγαλύτερη περικοπή μισθού ή ακόμη και απώλεια των θέσεων που κατείχε.


Η ελληνική νομοθεσία ρυθμίζει και αντιμετωπίζει επίσης τη βία κατά των γυναικών με διατάξεις που αναφέρονται γενικά στα εγκλήματα κατά της ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου, στα εγκλήματα κατά της προσωπικής ελευθερίας της τιμής και της προσωπικότητας του ατόμου, καθώς και στα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας.


Νομοθετικά, οι προβλεπόμενες μορφές βίας είναι αυτές που ρυθμίζονται από γενικές διατάξεις του Αστικού και Ποινικού Δικαίου αλλά και από άλλους ειδικούς νόμους (όπως το Εργατικό Δίκαιο).


Ο αριθμός των καταγγελιών βίας, δεν απεικονίζει τα πραγματικά στοιχεία, γιατί έχει σχέση, με τον αριθμό των γυναικών που ετησίως καταγγέλλουν επίσημα τη βία που δέχονται και δεν αποσιωπούν το γεγονός, είτε για λόγους εκφοβισμού που υφίστανται από τους θύτες τους, ή κοινωνικής απόρριψης, μη ψυχολογικής στήριξης από την οικογένεια τους ή και πιθανώς φόβου δημοσίου διασυρμού.


Στην Ελλάδα πλέον υπάρχουν για τα θύματα, αρμόδια κέντρα στήριξής τους, ειδική γραμμή επικοινωνίας και έχουν δημιουργηθεί συμβουλευτικά κέντρα και ξενώνες για τη φιλοξενία όσων το επιθυμούν.


Στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, υπάγεται η Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, καθώς και το Κέντρο Ερευνών για θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ) που ασχολούνται αποκλειστικά με τα συγκεκριμένα θέματα περί ισότητας των δύο φύλων.


Εν κατακλείδι, θα ήθελα να σημειώσω ότι στην χώρα μας, έχουν μεν γίνει μεγάλα και σημαντικά βήματα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών και την ένταξή τους σε χώρους που τον προηγούμενο αιώνα, δεν υπήρχε καν η παρουσία τους (π.χ. στη Δημόσια Διοίκηση, στην πολιτική ζωή του τόπου, κλπ) όμως όλα αυτά θα πρέπει να συνοδεύονται από την αντίστοιχη, σταθερή και συστηματική, υλοποίησή τους, σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας.

6 views